غزل ۲۰۲۸ - گر چه بسی نشستم در نار تا به گردن

گر چه بَسی نِشَستم در نارْ تا به گَردن
اکنون در آبِ وَصلَمْ با یار تا به گَردن ۱

گفتم که تا به گَردنْ در لُطف‌هات غَرقَم
قانع نگشت از من دِلْدار تا به گَردن ۲

گفتا که سَر قَدَم کُن، تا قَعْرِ عشقْ می‌رو
زیرا که راست نایَد این کار تا به گَردن ۳

گفتم سَرِ من ای جان نَعلینِ توست، لیکِن
قانِع شو ای دو دیده این بار تا به گَردن ۴

گفتا تو کم زِ خاری، کَزْ اِنْتِظارِ گُل‌ها
در خاک بود نُه مَهْ، آن خار تا به گَردن ۵

گفتم که خار چِبْوَد؟ کَزْ بَهرِ گُلْسِتانَت
در خونْ چو گُل نِشَستم بسیار تا به گَردن ۶

گفتا به عشقْ رَستی، از عالَمِ کَشاکَش
کان جا‌‌ هَمی‌کَشیدی بیگار تا به گَردن ۷

رَستی زِ عالَم امّا، از خویشتن نَرَستی
عار است هستیِ تو، وین عار تا به گَردن ۸

عَیّاروار کم نِهْ تو دام و حیله کَم کُن
در دامِ خویش مانَد عَیّار تا به گَردن ۹

دامی است دامِ دنیا، کَزْ وِیْ شَهان و شیران
ماندند چون سگ اَنْدَر مُردار تا به گَردن ۱۰

دامی است طُرفه‌تَر زین، کَزْ وِیْ فُتاده بینی
بی‌عقل تا به کَعْب و هُشیار تا به گَردن ۱۱

بس کُن زِ گفتن آخِر، کان دَمْ بُوَد بُریده
کَزْ تاسه نَبْوَد آخِر گُفتار تا به گَردن ۱۲