غزل ۵۲۵ - خاطر ما سوی دریا می کشد

خاطر ما سوی دریا می کشد
گوئیا ما را به مأوا می کشد ۱

موج دریائیم و دریا عین ما
می برد ما را به هر جا می کشد ۲

جذبهٔ او می کشد ما را به خود
خوش بود چون حقتعالی می کشد ۳

در کشاکش عالمی آورده است
نی من سرگشته تنها می کشد ۴

می کشد نقش خیالی دم به دم
هم خطی بر لوح اشیا می کشد ۵

ما بلای عشق او خوش می کشیم
کار ما در عشق بالا می کشد ۶

تا نماید نعمت الله را به ما
این چنین نعمت بر ما می کشد ۷