غزل ۵۰۶ - چشم بینائی که بر او اوفتد

چشم بینائی که بر او اوفتد
سر نهد بر پاش و بر رو اوفتد ۱

هر که بر خاک درش افتد چو ما
مسکن او جای نیکو اوفتد ۲

آفتابست او و عالم سایه بان
نور او بر ما و بر تو اوفتد ۳

دل به دریا داده ایم و می رویم
آخر این کار تا چو اوفتد ۴

رنگ و بوی اوست رنگ و بوی ما
گر سخن با رنگ و با بو اوفتد ۵

بر سر کوی خرابات مغان
گر رسد مستی به یلهو اوفتد ۶

نعمت الله ساقی سرمست ماست
برنخیزد هر که با او اوفتد ۷