غزل ۴۸۷ - عقل کل در عشق سرگردان بود

عقل کل در عشق سرگردان بود
لاجرم دایم چنین حیران بود ۱

چرخ می گردد به عشقش روز و شب
همچو این درویش سرگردان بود ۲

خود گدائی را کجا باشد مجال
اندر آن حضرت که آن سلطان بود ۳

نوش کن دُردی درد او مدام
زانکه دُرد درد او درمان بود ۴

گنج عشق او بجو در کنج دل
گنج او کنج دل ویران بود ۵

روی چون ماهان بود تازه مدام
هر که او امروز در ماهان بود ۶

سید مستان ما دانی که کیست
آنکه دایم مست با مستان بود ۷