غزل ۴۷۴ - هر که رخسار تو بیند به گلستان نرود

هر که رخسار تو بیند به گلستان نرود
هر که درد تو کشد از پی درمان نرود ۱

آنکه در خانه دمی با تو به خلوت بنشست
به تماشای گل و لاله و ریحان نرود ۲

خضر اگر لعل روان بخش تو را دریابد
بار دیگر به لب چشمهٔ حیوان نرود ۳

گر نه امید لقای تو بود در جنّت
هیچ عاشق به سوی روضهٔ رضوان نرود ۴

مرد باید که ز شمشیر نگرداند روی
گر نه از خانه همان به که به میدان نرود ۵

هوسم بود که در کیش غمت کشته شوم
لیکن این لاشه ضعیف است و به قربان نرود ۶

در ازل بر دل ما عشق تو داغی بنهاد
که غمش تا به ابد از دل بریان نرود ۷

چند گفتی به هوس از پی دل چند روی
عاشق دلشده چون از پی جانان نرود ۸

نعمت‌الله ز الطاف تو گوید سخنی
عاشق آن است که جز در پی جانان نرود ۹