غزل ۳۵۳ - اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوست

اگر تو عاشق یاری به عشق دوست نکوست
به هر چه دیده گشائی چه حسن اوست نکوست ۱

اگر به کعبه رَوی بی هوای یار بد است
وگر به میکده باشی به یاد دوست نکوست ۲

جهان و صورت و معنی چو مغز باشد و پوست
تو مغز نغز بگیر و مگو که پوست نکوست ۳

اگرچه کشتن عشاق بد بود بر ما
ولی چه عادت آن یار نیکخوست نکوست ۴

تو را نظر به خود است ای عزیز بد باشد
مرا که در همه حالی نظر به دوست نکوست ۵

بیا و جامهٔ جان چاک زن به دست مراد
چو لطف او به کرم در پی رفوست نکوست ۶

ز زلف یار به عمر درازت ای سید
چو شانه حاصلت از نیم تار موست نکوست ۷