این متن شعری است که در آن شاعر از ساقی میخواهد تا با بادهاش غمها را از بین ببرد و جان را از زندان غمها آزاد کند. او از تأثیرات این باده بر انسانها و تغییراتی که در جامعه ایجاد میکند سخن میگوید و در نهایت به حالتی از مستی و خیالپردازی میرسد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف باده و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۲۰۰۸ - می بده ای ساقی آخرزمان
ای رُبوده عقلهایِ مَردمان ۱
خاکیان زین باده بر گَردون زدند
ای میِ تو نردبان آسْمان ۲
بِشْکَن از باده دَرِ زندانِ غَم
وارَهان جان را زِ زندانِ غَمان ۳
تَنْ بِسانِ ریسْمانْ بُگداخته
جانْ مُعَلَّق میزَنَد بر ریسْمان ۴
تُرکْ ساقی گشت، در دِهْ کَس نَمانْد
گُرگ مانْد و گوسفند و تُرکمان ۵
چون رَسید این جا گُمانَم مَست شُد
دل گرفته خوش بَغَلهایِ گُمان ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.