خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و شیفتگی شاعر به معشوق است که او را منبع نور و زندگی میداند و همه چیز را در گرو وجود او میبیند. شاعر از زیبایی معشوق و تأثیر او بر جهان سخن میگوید و عشق را به عنوان بالاترین ارزش توصیف میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۴۰ - چشم ما روشن به نور روی اوست
چشم ما روشن به نور روی اوست
جان ما دایم به جست و جوی اوست ۱
بلبل سرمست در گلزار عشق
هرچه می گوید بگفت و گوی اوست ۲
جنت جاوید اگر خواهی بیا
پیش ما بنشین که جنت کوی اوست ۳
یک سر مویش به جانی کی دهم
هر دو عالم قیمت یک موی اوست ۴
آفتاب است او و خوبان همچو ماه
روشنی روی ماه از روی اوست ۵
گفتهٔ مستانهٔ ما گوش کن
نیک بشنو گفتهٔ نیکوی اوست ۶
خال هندویش دل ما صید کرد
سید ما بندهٔ هندوی اوست ۷
جان ما دایم به جست و جوی اوست ۱
بلبل سرمست در گلزار عشق
هرچه می گوید بگفت و گوی اوست ۲
جنت جاوید اگر خواهی بیا
پیش ما بنشین که جنت کوی اوست ۳
یک سر مویش به جانی کی دهم
هر دو عالم قیمت یک موی اوست ۴
آفتاب است او و خوبان همچو ماه
روشنی روی ماه از روی اوست ۵
گفتهٔ مستانهٔ ما گوش کن
نیک بشنو گفتهٔ نیکوی اوست ۶
خال هندویش دل ما صید کرد
سید ما بندهٔ هندوی اوست ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۳۹ - بنده ایم و عابد و معبود اوست
گوهر بعدی:غزل ۳۴۱ - جانم خیال شد به خیال خیال دوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.