غزل ۳۲۹ - کفر زلفش که رونق دین است

کفر زلفش که رونق دین است
مهتر هند و سرور چین است ۱

دل ما می برد به عیاری
کار طرار دائما این است ۲

نور چشمست و در نظر دارم
چه کنم دیده ام خدا بین است ۳

هر خیالی که نقش می بندم
به خیال نگار تعیین است ۴

کهنه است این شراب اما جام
باز در بزم ما نوآئین است ۵

عشق می باز و جام می ، می نوش
قول پیران شنو که تلقین است ۶

من دعاگوی نعمت اللهم
عالمی را زبان به آمین است ۷