غزل ۳۲۱ - عشق جانان من غذای من است

عشق جانان من غذای من است
این چنین خوش غذا برای منست ۱

هر کسی را غذا بود چیزی
نعمت الله من غذای من است ۲

با تو گویم غذای من چه بود
این غذا دیدن خدای من است ۳

عقل بیگانه شد ز ما و برفت
شاه عشق آمد آشنای من است ۴

گر کسی در هوای جنت هست
جنت و حور در هوای من است ۵

دنیی و آخرت بود دو سرا
دو سرای چنین نه جای من است ۶

وصل و هجران که عاشقان گویند
از فنای من و بقای من است ۷

نور من عالمی منور کرد
این همه روشن از ضیای من است ۸

من دعاگوی نعمت اللهم
این چنین خوش دعا دعای من است ۹