غزل ۳۱۷ - عشق جانان حیات جان من است

عشق جانان حیات جان من است
خوش حیاتی چنین از آن منست ۱

جان دل زنده ام از آن ویست
عشق او جان جاودان منست ۲

گر فروشم غمش بهر دو جهان
نزد اهل نظر زیان منست ۳

من امین و امانت سلطان
هست محفوظ و در امان منست ۴

می خمخانهٔ حدوث و قدم
همه از بهر عاشقان منست ۵

آن معانی که عارفان جویند
گر بدانند در بیان منست ۶

این چنین گفته های مستانه
سخن اوست وز زبان منست ۷

تا بود جان به جان ، محب ویم
چون کنم ترک جان که جان منست ۸

حکم سید که یرلغ آل است
آن به نام من و نشان منست ۹