غزل ۲۵۸ - هر که او با ما درین دریا نشست

هر که او با ما درین دریا نشست
کی تواند لحظه ای بی ما نشست ۱

از سر هر دو جهان برخاسته
بر در یکتای بی همتا نشست ۲

گرچه تنها بود و تنها جمع کرد
آمد آن تنها و با تنها نشست ۳

عقل رفت و زیر دست و پا فتاد
عشق آمد سوی ما بالا نشست ۴

تشنه ای آمد به سوی ما چو ما
عین ما را دید و در دریا نشست ۵

مجلس عشقست و ما مست و خراب
خاطر رندان ما آنجا نشست ۶

نعمت الله جام می جوید مدام
چون تواند یک زمان از پا نشست ۷