غزل ۲۵۶ - هر که آمد سوی ما با ما نشست

هر که آمد سوی ما با ما نشست
خوش خوشی با ما درین دریا نشست ۱

از سر هر دو جهان برخاست خوش
بر در یکتای بی همتا نشست ۲

عقل مسکین زیر دست عشق شد
عشق مستولی است بر بالا نشست ۳

هر که چون ما همنشینی را نیافت
کی تواند همچو ما تنها نشست ۴

هر که سر در پای خم می نهاد
جاودان افتاد و شد از پا نشست ۵

گردکی گردد به گرد دامنش
رند دریا دل که او با ما نشست ۶

نعمت الله مجلسی آراسته
در خرابات مغان آنجا نشست ۷