غزل ۲۴۶ - سرم سرگشتهٔ سودای عشق است

سرم سرگشتهٔ سودای عشق است
دلم آشفتهٔ غوغای عشق است ۱

بدان دیده که بتوان دید او را
دو چشم روشن بینای عشقست ۲

حقیقت سرمهٔ چشم خردمند
غبار گرد خاک پای عشقست ۳

ز عبرت غیر او از دل به در کن
که غیر دل دگر نه جای عشقست ۴

به شمع عشق جان و دل بسوزان
چو پروانه گرت پروای عشق است ۵

مگو از دی و از فردا و فردا
که امروز وعدهٔ فردای عشق است ۶

تن تنها در آ سید به خلوت
که در خلوت تن تنهای عشقست ۷