غزل ۲۳۱ - بحر بی پایان ما را آبروئی دیگر است

بحر بی پایان ما را آبروئی دیگر است
چشمهٔ آب حیات ما ز جوئی دیگر است ۱

رنگ و بوی این و آن نقش خیالی بیش نیست
یار رندی شو که او را رنگ و بوئی دیگر است ۲

از می خمخانهٔ ما عالمی سرمست شد
نوش کن جامی که این می از سبوئی دیگر است ۳

روی او بینم اگر آئینه بینم صدهزار
روی او در هر یکی گوئی که روئی دیگر است ۴

عاقلان راگفتگوی و عاشقان را های و هو
گفتگو بگذار ما را های و هوئی دیگر است ۵

پردهٔ دیده به آب چشم خود ما شسته ایم
پاک بازانیم و ما را شست و شوئی دیگر است ۶

دیگران از طوع سید زلفها بربسته اند
نعمة الله راز خون عشق طوعی دیگر است ۷