خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از نعمت‌های الهی، شراب معنوی، عشق به معشوق و راهنمایی عارف سخن می‌گوید. او خود را رند و عاشق معرفی می‌کند و از بندگی جانان و آزادی جان خود می‌گوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاره‌های شراب و خرابات است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
غزل ۲۰۰ - نعمة الله در شراب افتاده است
نعمة الله در شراب افتاده است
سر به پای خم می بنهاده است ۱
در خرابات مغان بزمی نهاد
خوش در میخانه را بگشاده است ۲
در صدف دُر یتیمی یافتم
گوهر اصلی است نه بیجاده است ۳
ما خراباتی و رند و عاشقیم
چون توان کردن چنین افتاده است ۴
آب چشم ما به هر سو رو نهاد
عزتش دارید مردم زاده است ۵
بندهٔ جانی و جانانیم ما
جان ما از بندگی آزاده است ۶
سید ما رهنمای عارفیست
در طریق عاشقی بر جاده است ۷
سر به پای خم می بنهاده است ۱
در خرابات مغان بزمی نهاد
خوش در میخانه را بگشاده است ۲
در صدف دُر یتیمی یافتم
گوهر اصلی است نه بیجاده است ۳
ما خراباتی و رند و عاشقیم
چون توان کردن چنین افتاده است ۴
آب چشم ما به هر سو رو نهاد
عزتش دارید مردم زاده است ۵
بندهٔ جانی و جانانیم ما
جان ما از بندگی آزاده است ۶
سید ما رهنمای عارفیست
در طریق عاشقی بر جاده است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۹۹ - چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده است
گوهر بعدی:غزل ۲۰۱ - آفتاب حسن او از مه نقابی بسته است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
