غزل ۱۷۴ - درد دل ما دوای درد دل ماست

درد دل ما دوای درد دل ماست
خوش درد و دوائیست که آن حاصل ماست ۱

ما بندهٔ او و سید رندانیم
ما سائل او و عالمی سائل ماست ۲

آن گنج که اسمای الهی خوانند
در کنج خرابه جو که آن در دل ماست ۳

چه جای نهایت است ره رو ابدا
گر راه رود در اول منزل ماست ۴

نور است حجاب ظلمتش را چه محل
مه حایل آفتاب و او حایل ماست ۵

رندی که محیط را به یک جرعه خورد
نوشش بادا که همدم کامل ماست ۶

مفعول ویند جمله اشیا به تمام
یک فعل ظهور قدرت فاعل ماست ۷