خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از نعمت الله جو بیانگر جستجوی نور الهی و وحدت با معشوق ازلی است. شاعر از مخاطب می‌خواهد تا با نگریستن به صفات الهی، مستی عرفانی را درک کند و با فرو رفتن در دریای معرفت، گنج بقا را بیابد. شعر بر مفاهیمی مانند نور الهی، وحدت وجود، عشق عرفانی و فنا در ذات حق تأکید دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار بوده و مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر است. همچنین استفاده از اصطلاحات تخصصی عرفانی مانند 'فنا' و 'بقا' نیاز به پیشینه‌ی فکری دارد.
غزل ۱۷۱ - چشم ما نور خدا بنمایدت
چشم ما نور خدا بنمایدت
دیدهٔ ما بین که تا بنمایدت ۱
در صفات جام می ما را نگر
تا به تو مستی ما بنمایدت ۲
گر در این دریا درآئی همچو ما
عین ما روشن تو را بنمایدت ۳
وا مکن از نور رویش دیده‌ام
تا جمال کبریا بنمایدت ۴
گر تو در کنج فنا ساکن شوی
عاقبت گنج بقا بنمایدت ۵
خودنمائی می کنی با عاشقان
در دوئی آن یک کجا بنمایدت ۶
نعمت الله جو که نور روی او
آنچه خواهی حالیا بنمایدت ۷
دیدهٔ ما بین که تا بنمایدت ۱
در صفات جام می ما را نگر
تا به تو مستی ما بنمایدت ۲
گر در این دریا درآئی همچو ما
عین ما روشن تو را بنمایدت ۳
وا مکن از نور رویش دیده‌ام
تا جمال کبریا بنمایدت ۴
گر تو در کنج فنا ساکن شوی
عاقبت گنج بقا بنمایدت ۵
خودنمائی می کنی با عاشقان
در دوئی آن یک کجا بنمایدت ۶
نعمت الله جو که نور روی او
آنچه خواهی حالیا بنمایدت ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۰ - حق مطلق به حق حقیقت ماست
گوهر بعدی:غزل ۱۷۲ - عاشقی و باده نوشی کار ماست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
