غزل ۱۹۸۸ - چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان

چه شِکَر داد عَجَب یوسُفِ خوبی به لَبان
که شُد اِدْریسَش قَیْماز و سُلْیمان بَلَبان ۱

به شِکَرخانهٔ او رفته به سَر لبْ شِکَران
مانده اَنْدَر عَجَبَش خیره همه بوالْعَجَبان ۲

خَبَر اُفتاد که گُرگی طَمَعِ یوسُف کرد
همه گُرگان شُده از خَجْلَتِ این گُرگْ شَبان ۳

چه خوشی‌‌های نَهانی‌‌‌ست دران دَرد و غَمَش
که رَمیدند زِ دارو، همه دَرمانْ طَلَبان ۴

بس بُوَد هستیِ او مایهٔ هر نیست شُده
بس بُوَد مَستیِ او عُذْرِ همه‌ بی‌اَدَبان ۵

عارف از وَرزشِ اَسْباب بِدان کاهِل شُد
که همان‌ بی‌سَبَبی شُد سَبَبِ‌ بی‌سَبَبان ۶

خیز کِامْروز زِ اِقْبال و سعادت باری
طَرَب اَنْدَر طَرَب است از مَدَدِ بوطَرَبان ۷

من بر آن بودم کَزْ جان و دلِ تَفْسیده
باز گویم صِفَتِ عشقْ به روزان و شَبان ۸

شَمسِ تبریز مرا دوش‌ همی‌گفت خَموش
چون تو را عشقِ لَبِ ماست، نِگَه دار زبان ۹