خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق و عشق الهی است. شاعر از دل‌باختگی، مستی عشق، و رهایی از توبه سخن می‌گوید و خود را رند و ساکن خرابات می‌خواند. نهایتاً، ناله‌های عاشقانه‌اش را به بلبلی مست در گلستان جان تشبیه می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این متن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و خرابات ممکن است نیاز به توضیح بیشتری برای نوجوانان داشته باشد.
غزل ۱۳۵ - خانهٔ دل سرای جانان من است
خانهٔ دل سرای جانان من است
خلوت خاص حضرت جان است ۱
بزم عشق است مجلس جانم
ساقیش بندگی جانان است ۲
عشق سر‌مست توبه ام بشکست
بی‌گناهم مرا چه تاوان است ۳
دُرد دردش مدام می‌نوشم
ذوق مستی جانم از آن است ۴
سخنی خوش به ذوق می‌گویم
قصه‌ام داستان مستان است ۵
رندم و ساکن خراباتم
زانکه این گوشه وقف رندان است ۶
نالهٔ عاشقانهٔ سید
بلبل مست گلشن جان است ۷
خلوت خاص حضرت جان است ۱
بزم عشق است مجلس جانم
ساقیش بندگی جانان است ۲
عشق سر‌مست توبه ام بشکست
بی‌گناهم مرا چه تاوان است ۳
دُرد دردش مدام می‌نوشم
ذوق مستی جانم از آن است ۴
سخنی خوش به ذوق می‌گویم
قصه‌ام داستان مستان است ۵
رندم و ساکن خراباتم
زانکه این گوشه وقف رندان است ۶
نالهٔ عاشقانهٔ سید
بلبل مست گلشن جان است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۴ - میخانه سرای عاشقان است
گوهر بعدی:غزل ۱۳۶ - زمین جسم است و جانت آسمان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
