خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ، به ستایش خرابات و می‌نوشی به عنوان نمادهای عشق الهی و رندی عارفانه می‌پردازد. شاعر توبه‌شکنی خود را با عهدی جاودانه با ساغر می پیوندد و این می‌نوشی را در مذهب خود پاک و حلال می‌داند. او خرابات را مجلس ملوکانه عشق می‌خواند و گنجینه خود را مخزن اسرار الهی معرفی می‌کند. در پایان، از یاران می‌خواهد که رندی و سرمستی را بیاموزند و سخن او را بشنوند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از نمادهای مانند می و خرابات که نیاز به درک و بلوغ فکری دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر بدون راهنمایی مناسب، قابل درک نباشد.
غزل ۱۳۳ - در کوی خرابات کسی را که مقام است
در کوی خرابات کسی را که مقام است
در دنیی و در آخرتش جاه تمام است ۱
ما توبه شکستیم و در این قول درستیم
با ساغر می عهد که بستیم مدام است ۲
زان مجلس ما بزم ملوکانهٔ عشق است
ساقی قدیم ماست و شرابی به قوام است ۳
می‌نوش که در مذهب ما پاک و حلال است
کاین می نه شرابیست که گویند حرام است ۴
گنجینهٔ ما مخزن اسرار الهی است
هر گنج در این کنج که یابی به نظام است ۵
در دور بگردید و نمائید به یاران
رندی که بُود چون من سر مست کدام است ۶
بشنو سخن سید رندان خرابات
کامروز در این دور خداوند کلام است ۷
در دنیی و در آخرتش جاه تمام است ۱
ما توبه شکستیم و در این قول درستیم
با ساغر می عهد که بستیم مدام است ۲
زان مجلس ما بزم ملوکانهٔ عشق است
ساقی قدیم ماست و شرابی به قوام است ۳
می‌نوش که در مذهب ما پاک و حلال است
کاین می نه شرابیست که گویند حرام است ۴
گنجینهٔ ما مخزن اسرار الهی است
هر گنج در این کنج که یابی به نظام است ۵
در دور بگردید و نمائید به یاران
رندی که بُود چون من سر مست کدام است ۶
بشنو سخن سید رندان خرابات
کامروز در این دور خداوند کلام است ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۲ - جان ما زنده دل از آب حیات عشق است
گوهر بعدی:غزل ۱۳۴ - میخانه سرای عاشقان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
