خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از نعمت الله بیانگر عشق و وابستگی به معشوق الهی است. شاعر خود و دیگران را غرق در دریای عشق و مستی معنوی می‌داند و از طلب و جستجوی معشوق سخن می‌گوید. استفاده از استعاره‌هایی مانند 'سر زلفش' و 'جام می' نشان‌دهنده‌ی حالت عاشقانه و عرفانی شعر است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و خرابات (به معنای عرفانی آن) نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۵۹ - همه عالم تو را و او ما را
همه عالم تو را و او ما را
طلب او کن و بجو ما را ۱
سر زلفش به دست ما افتاد
می نمایند مو به مو ما را ۲
غرق بحریم تا نپنداری
تشنه جویای آب جو ما را ۳
ما خراباتیان سر مستیم
جام می آن تو سبو ما را ۴
نعمت الله رند سرمست است
می کشد باز سو به سو ما را ۵
طلب او کن و بجو ما را ۱
سر زلفش به دست ما افتاد
می نمایند مو به مو ما را ۲
غرق بحریم تا نپنداری
تشنه جویای آب جو ما را ۳
ما خراباتیان سر مستیم
جام می آن تو سبو ما را ۴
نعمت الله رند سرمست است
می کشد باز سو به سو ما را ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۸ - ای یار دل یار به دست آر خدا را
گوهر بعدی:غزل ۶۰ - یار من بی یار کی ماند مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
