غزل ۴۲ - جان چو عودست و دل چو مجمر ما

جان چو عودست و دل چو مجمر ما
آتش نور عشق دلبر ما ۱

آفتاب سپهر و جان جهان
پرتوی دان ز رای انور ما ۲

نهر آب حیات و عین زلال
قطره ای دان ز حوض کوثر ما ۳

گوهر تیغ مهر روشنزای
ذره ای باشد آن ز خنجر ما ۴

آنکه سلطان خلوت جانست
بنده وار ایستاده بر در ما ۵

عرصهٔ کاینات و ما فیها
خطه ای دان ز ملک و کشور ما ۶

دامن او و دست ما پس از این
چون که آمد به خود فرو سر ما ۷

ما نه مائیم با همه اوئیم
اوئی او شده برابر ما ۸

سیدی از میانه چون برخواست
خواجه و بنده شد یکی بر ما ۹