غزل ۲۹ - روشنست از نور رویش دیدهٔ بینای ما

روشنست از نور رویش دیدهٔ بینای ما
درهٔ بیضا بود غواص این دریای ما ۱

جملهٔ عالم وجودی یافته از جود او
خوش بود این خلقت او راست بر بالای ما ۲

گر دوای درد دل خواهی در این دریا نشین
تا به عین ما نصیبی یابی از دریای ما ۳

جملهٔ اسمای او از اسم اعظم خوانده ایم
اسم او گر بایدت اسمای او اسمای ما ۴

عاشقان را نیست پروای دمی با غیر او
عاقلان را هم نباشد یک نفس پروای ما ۵

سر نهاده بر در خلوت سرای حضرتش
خود که دارد در جهان خوشتر از این مأوای ما ۶

در دل سید نگنجد غیر عشق حضرتش
حضرت او کی نشاند دیگری بر جای ما ۷