این متن عاشقانه و معنوی بیانگر عشق و دلبستگی شدید به معشوق (که می‌تواند معشوق زمینی یا الهی باشد) است. شاعر از قدرت و استحکام این عشق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ حادثه‌ای نمی‌تواند آن را متزلزل کند. همچنین به عناصری مانند گل، شکر، گوهر و فلک اشاره می‌کند که نماد زیبایی، شیرینی، اصالت و تعالی هستند. در پایان، شاعر از "نعمت الله" به عنوان نور دیده و سایه‌اش یاد می‌کند و آرزو می‌کند که این سایه همیشه بر سرشان باقی بماند.
متن دارای مضامین عاشقانه و معنوی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده‌تر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۴ - دل ما گشته است دلبر ما
گل ما بی حد است و شکّر ما ۱
ما همیشه میان گل شکریم
زان دل ما قوی است در بر ما ۲
زهره باشد حوادث فلکی
گر بگردد به گرد لشکر ما ۳
ما به پری پریم سوی فلک
زانکه اصلی است اصل گوهر ما ۴
نعمت الله نور دیدهٔ ما است
سایه اش کم مباد از سر ما ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
