غزل ۱۹۷۴ - ای چراغ آسمان و رحمت حق بر زمین

ای چراغِ آسْمان و رَحْمتِ حَق بر زمین
نالهٔ من گوش دار و دَردِ حالِ من بِبین ۱

از میانِ صد بَلا من سویِ تو بُگْریختم
دستِ رَحْمت بر سَرَم نِهْ، یا بِجُنبانْ آستین ۲

یا رَوان کُن آبِ رَحْمت، آتشِ غَم را بِکُش
یا خَلاصَم دِهْ چو عیسی از جهانِ آتشین ۳

یا مُراد من بِدِه، یا فارغَم کُن از مُراد
وَعدهٔ فردا رَها کُن، یا چُنان کُن یا چُنین ۴

یا دَرِ اِنّا فَتَحْنا بَرگُشا تا بِنْگَرَم
صد هزاران گُلْسِتان و صد هزاران یاسَمین ۵

یا زَالَمْ نَشْرَح رَوان کُن چارجو در سینه ام
جویِ آب و جویِ خَمْر و جویِ شیر و اَنگَبین ۶

ای سَنایی رو مَدَد خواه از رَوانِ مُصطفی
مُصطفی ما جاءَ اِلّا رَحْمَةً لِلْعالَمین ۷