غزل ۵۰۹ - منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم
به زیر ناصیه صد داستان غم دارم ۱

دلی که زخم پذیری کند نمی دانم
وگر نه تیر نفس در کمان غم دارم ۲

از آن به تیغ غم آیم که در دکانچهٔ عشق
هزار قافله عشرت زیان غم دارم ۳

چه شد که جان به غمت داده ام به گفتهٔ عشق
اگر غمت بگریزد ضمان غم دارم ۴

گر از بهشت شود معصیت عنان تابم
هزار شکر که صد بوستان غم دارم ۵

از آن دیار عدم شد مسخرم، عرفی
که صد سپاه بلا در عنان غم دارم ۶