غزل ۱۹۶۴ - شمس دین بر یوسفان و نازنینان نازنین

شَمسِ دینْ بر یوسُفان و نازنینانْ نازنین
بر سَرِ جُمله شَهان و سَرفَرازانْ نازنین ۱

بر سَران و سَروَران، صد سَر زیاده جاهِ او
در میانِ واصِلانِ لُطفِ رَحْمانْ نازنین ۲

او به اوصافِ الهی گشته موصوفِ کَمال
بر سَریر و بر سَرانِ تَختِ سُلطانْ نازنین ۳

بَزم را از وِیْ جَمال و رَزْم را از وِیْ جَلال
هم به بَزم و هم به رَزم لُطف کیهانْ نازنین ۴

پیشِ او بِنْهاد مِفْتاحِ خَزاین‌‌های خاص
کرده از عشق و مَحَبَّت‌هاش یَزدانْ نازنین ۵

در میانِ صد هزاران ماه، او تابان چو خور
وَصْفِ او اَنْدَر میانِ وَصْفِ شاهانْ نازنین ۶

آن کِه خاکِ پاش شُد، او بر سَران شُد سَرفَراز
مَستِ او اَنْدَر میانِ جُمله مَستانْ نازنین ۷

اَنْدَران موجی که خاصان بَرحَذَر باشند از آن
اَنْدَر آن موجِ خَطَر او خُفته اِسْتانْ نازنین ۸