خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن شاعر از رنج‌ها و اندوه‌های عاشقانه خود می‌گوید، از جدایی و دل‌تنگی‌هایش سخن می‌راند و اشاره‌ای به ناامیدی و گذشت زمان دارد. او از عشق نافرجام، توبه از میخانه و انتقام از ستم‌های دیگران صحبت می‌کند و در نهایت به ناامیدی از وصال معشوق اشاره دارد.
متن حاوی مضامین عاشقانه عمیق، ناامیدی و غم‌انگیز است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند انتقام و توبه از میخانه برای سنین پایین‌تر نامناسب است.
غزل ۴۳۰ - رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم
رفتیم و با غمت دل پر خون گذاشتیم
جان را به صیدگاه تو در خون گذاشتیم ۱
رفتیم و دل رمیده و شبدیز غیر را
با شوق بی عنانی گلگون گذاشتیم ۲
رفتیم و توبه کرده ز میخانهٔ مراد
میل قدح به آن لب میگون گذاشتیم ۳
رفتیم و در زمانه ز غمنامه های تو
نشنودهٔ غم تو به مجنون گذاشتیم ۴
رفتیم و انتقام ستم های غیر را
با عادت طبیعت گردون گذاشتیم ۵
رفتیم عرفی از چمن وصل ناامید
در دل هوای آن قد موزون گذاشتیم ۶
جان را به صیدگاه تو در خون گذاشتیم ۱
رفتیم و دل رمیده و شبدیز غیر را
با شوق بی عنانی گلگون گذاشتیم ۲
رفتیم و توبه کرده ز میخانهٔ مراد
میل قدح به آن لب میگون گذاشتیم ۳
رفتیم و در زمانه ز غمنامه های تو
نشنودهٔ غم تو به مجنون گذاشتیم ۴
رفتیم و انتقام ستم های غیر را
با عادت طبیعت گردون گذاشتیم ۵
رفتیم عرفی از چمن وصل ناامید
در دل هوای آن قد موزون گذاشتیم ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۲۹ - بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم
گوهر بعدی:غزل ۴۳۱ - منم که بهر دل اسباب داغ می دزدم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
