غزل ۴۲۸ - منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم

منم که پارهٔ دل در دهان غم دارم
به زیر ناصیه صد آستان غم دارم ۱

دلی که زخم پذیری کند نمی بینم
وگر نه تیر نفس در دهان غم دارم ۲

اگر چه جان به غمت داده ام، به گفتهٔ خویش
اگر غمت بگریزد زیان غم دارم ۳

بگو به شادی وصلت که تیغ بردارد
که میل زمزمهٔ الامان غم دارم ۴

چرا غمش نکند بر من اعتماد که من
ستم کشیده ولی مهربان غم دارم ۵

گر از بهشت شود معصیت عنان تابم
هزار شکر که صد بوستان غم دارم ۶

چگونه فهم حدیثم کنند بی دردان
که شهرزاد ملالم، زبان غم دارم ۷

از آن دیار عدم شد مسخرم عرفی
که صد سپاه بلا در عنان غم دارم ۸