غزل ۱۹۵۶ - سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیم تن

سَر فروکرد از فَلَک آن ماه رویِ سیم تَن
آستین را می‌فَشانَد در اشارت سویِ من ۱

هَمچو چَشمِ کُشتگان، چَشمانِ منْ حیرانِ او
وَزْ شَرابِ عشقِ او، این جانِ من‌ بی‌خویشتن ۲

زیرِ جَعْدِ زُلفِ مُشکَش، صد قیامَت را مُقام
در صَفایِ صَحْنِ رویَش، آفَتِ هر مَرد و زَن ۳

مُرغِ جان اَنْدَر قَفَص می‌کَند پَرّ و بالِ خویش
تا قَفَص را بِشْکَنَد اَنْدَر هوایِ آن شِکَن ۴

از فَلَک آمد هُمایی، بر سَرِ من سایه کرد
من فَغان کردم که دور از پیشِ آن خوبِ خُتَن ۵

در سُخَن آمد هُمایْ و گفت‌ بی‌روزی کسی
کَزْ سعادت می‌گُریزی، ای شَقیِّ مُمْتَحَن ۶

گفتَمَش آخِر حِجابی در میانِ ما و دوست
من جَمالِ دوست خواهم، کوست مَر جان را سَکَن ۷

آن هُمای از بَس تَعَجُّب سویِ آن مَهْ بِنْگَرید
از منْ او دیوانه تر شُد، در جَمالَش مُفْتَتَن ۸

میرْ مَست و خواجهْ مَست و روحْ مَست و جسمْ مَست
از خداوندْ شَمسِ دینْ آن شاهِ تبریز و زَمَن ۹