خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
متن توصیف‌کننده فردی است که همواره مانند دو دست اهل دعا، پاهایش به آسمان بود و جز در مواقع وجد و سماع، کف پایش را بر زمین نمی‌گذاشت. این تصویر نشان‌دهنده حالت معنوی و عرفانی فرد است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و مفاهیم معنوی دارد. بنابراین برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
شماره ۱۲۹ - دایماً چون دو دست اهل دعا
دایماً چون دو دست اهل دعا
هر دو پایش بر آسمان بودی ۱
غالباً جز به گاه وجد و سماع
کف پا بر زمین نمی‌سودی ۲
هر دو پایش بر آسمان بودی ۱
غالباً جز به گاه وجد و سماع
کف پا بر زمین نمی‌سودی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - اکنون که در رزق گشادست خداوند
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - ای نفس خیره ملک دو عالم از آن تست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
