خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر از نسیم صبا می‌خواهد که به سوی دریای خدا برود، زمین را ببوسد و با ادب سلامش کند. او تأکید می‌کند که برای رنجاندن دل دریا، بیش از آنچه می‌توان گفت احترام بگذارد. سپس پس از سلام و احترام، پیامی را به آرامی به گوش دریا برساند: اسبکی را که وعده داده‌ای بفرست و اگر سرکش است، لجامش کن.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۱۵ - به سوی بحر خدا بگذر ای نسیم صبا
به سوی بحر خدا بگذر ای نسیم صبا
زمین ببوس و ز روی ادب سلامش کن ۱
برای آنکه دلش را ز من نرنجانی
فزون از آنکه توان گفت احترامش کن ۲
پس از سلام و زمین‌بوس و احترام تمام
ز من به گوش به آهستگی پیامش کن ۳
که اسبکی که به من وعده کرده‌ای بفرست
وگر چو گردون سرکش بود لجامش کن ۴
زمین ببوس و ز روی ادب سلامش کن ۱
برای آنکه دلش را ز من نرنجانی
فزون از آنکه توان گفت احترامش کن ۲
پس از سلام و زمین‌بوس و احترام تمام
ز من به گوش به آهستگی پیامش کن ۳
که اسبکی که به من وعده کرده‌ای بفرست
وگر چو گردون سرکش بود لجامش کن ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۴ - ای برادر جامهٔ عوری طلب
گوهر بعدی:شماره ۱۱۶ - ای دل ار عشق یار می‌طلبی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
