این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و از رازداری و پنهانکاری در عشق صحبت میکند. شاعر از محبت و جمال معشوق به وجد آمده و آن را با زیبایی یوسف و خورشید مقایسه میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند عشق الهی، رازداری، و تحمل رنجهای عشق اشاره میشود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۹۴۲ - من ز گوش او بدزدم حلقهٔ دیگر نهان
تا نداند چَشمِ دشمن، وَرْ بِدانَد گو بِدان ۱
بر رُخَم خَطّی نِبِشت و من نَهان میداشتم
زین سِپَس پنهان ندارم، هر کِه خوانَد گو بِخوان ۲
طوقِ زَرِّ عشقِ او هم لایِقِ این گَردن است
بِشْکَند از طوقِ عشقَش گَردنِ گَردن کَشان ۳
کوسِ مَحمودی همه بر اُشْتُرِ مَحمود باد
بارِ دل هم دل کَشَد، مَحْرَم کجا باشد زبان؟ ۴
آینهیْ آهن دلی باید که تا زَخْمَش کَشَد
زَخْمِ آیینه نباشد دَرخورِ آیینه دان ۵
لیک رویِ دوست بینی، بیخَبَر باشی زِ زَخْم
چون زنانِ مصر بیخود در جَمالِ یوسُفان ۶
صد هزاران حُسنِ یوسُف، در جَمالِ رویِ کیست؟
شَمسِ تبریزیِّ ما، آن خوش نِشینِ خوش نِشان ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.