غزل ۴۳ - پیر مغان جام میم داد دوش

پیر مغان جام میم داد دوش
از دو جهان بانگ برآمد که نوش ۱

می‌روی و از عقبت می‌رود
جان و تن و دین‌ و دل و عقل و هوش ۲

رفتی و برخاست فغانم ز دل
آمدی از راه و نشستم خموش ۳

بر من و یاران شب یلدا گذشت
بس که ز زلف تو سخن رفت دوش ۴

آب دو چشمم همه عالم گرفت
وآتش جانم ننشیند ز جوش ۵

کاش بسازند ز خاکم سبو
بو که حریفان بکشندم به دوش ۶

سرد شد از حکمت ناصح دلم
کآتش من بیند و گوید مجوش ۷

تا به جمال توگشودیم چشم
از سخن خلق ببستیم گوش ۸

ناصح از آن چهره نپوشیم چشم
گر تو توانی نظر از ما بپوش ۹

رعد بنالد ز تجلی برق
از تو کنون جلوه و از ما خروش ۱۰

پردهٔ دعوی بدرد دست غیب
گر نبود فضل خدا عیب‌پوش ۱۱

نالهٔ قاآنی اگر بشنود
از جگر سنگ برآید خروش ۱۲