غزل ۳۶ - چونست که اسماعیل هرگه به خروش آید

چونست که اسماعیل هرگه به خروش آید
هشیار رود از هوش بی هوش به هوش آید ۱

سر تا به قدم مردم از وجد به رقص آیند
آواز دلاویزش هرگه که به گوش آید ۲

از نغمه لب نوشش‌ صد نیش زند بر دل
من بندهٔ این نیشم کز آن لب نوش آید ۳

از پای نشیند غم چون او به طرب خیزد
خاموش شود بلبل چون او به خروش آید ۴

زلفش چو شب دنیا کوتاه و بلند افتد
گه تا به کمر ریزد گه تا سر دوش آید ۵

ماه از نگرد رویش از شرم به زیر افتد
خام ار شنود صوتش از شوق به جوش آید ۶

گویی که امیر امروز باشد نبی مرسل
کز لحن ویش درگوش آواز سروش آید ۷

آن شاهدگویا را کس وصف نمی‌داند
قاآنی ازین گفتار آن به که خموش آید ۸