غزل ۲۶ - نگار سرو قد من چو عزم باغ کند

نگار سرو قد من چو عزم باغ کند
چو برگ لاله دل باغ پر ز داغ کند ۱

به باغ می‌رود امروز نی غلط گفتم
که هرکجا بخرامد ز چهره باغ کند ۲

پر از بنفشه شود راغ از دو گیسویش
اگر به فصل زمستان گذر به راغ کند ۳

ز دلربایی چشمش شراب مست شود
در آن زمان که می از شیشه در ایاغ کند ۴

چو زلف خود به مشامم نهد بدان ماند
که طبله طبله مرا مشک در دماغ کند ۵

جز او که زلف به رخ حلقه کرده نشنیدم
کلاه باز کس از شهپرکلاغ کند ۶

فراغ نیست مرا از فراق او آری
اسیر عشق بتان ترک هر فراغ کند ۷

مگرکه مسکن دلهاست زلف مشکینش
که هرکسی دل خود را در آن سراغ کند ۸

ز جان ثناگر زلفین اوست قاآنی
تو عندلیب نگه کن که مدح زاغ کند ۹