این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از لحظات خلوت و عاشقانه با معشوق الهی سخن می‌گوید. در این شعر، از زیبایی‌های بهشتی مانند حور و غلمان یاد شده و حالات روحانی و عرفانی توصیف شده است. شاعر از ناله‌ها و فریادهای عاشقانه در لحظات وصال سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که این ناله‌ها ناشی از جلوه‌های معشوق است. در نهایت، شعر به توصیف بهشت و نعمت‌های آن می‌پردازد.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار بوده و ممکن است نیاز به دانش ادبی و عرفانی پایه داشته باشد. همچنین، برخی از مفاهیم به کار رفته مانند حور و غلمان ممکن است برای سنین پایین نامفهوم باشد.
غزل ۱۹ - دوش رندی خلوتی خوش خالی از اغیار داشت
حورش از فردوس و غلمانش ز جنت عار داشت ۱
شاهدش خوشتر ز غلمان زانکه غلمان دربهشت
ذکر استغفار و آن الحان موسیقار داشت ۲
حورالقدوس والقدوس و آن زیبا سرشت
الصبوح والصبوح اوراد در اسحار داشت ۳
اندر افتادند حالی آندو سیمین تن بهم
کاین شغب بسیار و آن دیگر شبق بسیار داشت ۴
لب همی سودند برهم آری آن را این سزد
کاین به‌لب‌شنگرف وآن برپشت‌لب‌زنگار داشت ۵
نغمهای آوخ آوخ خاست زان حورا سرشت
کانچنان دلکش نوایی زخمهٔ مزمار داشت ۶
گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست
گفت ما را جلوهٔ معشوق در این کار داشت ۷
الغرض با آب غلمان چشمه‌سار حور را
شیوهٔ جنات تجری تحتهاالانهار داشت ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
