غزل ۱۵ - آن نه رویست که یک باغ‌ گل و نسرینست

آن نه رویست که یک باغ‌ گل و نسرینست
وان نه خالست که یک چرخ مه و پروینست ۱

شادیی راکه غمی هست ز پی شادی نیست
شادمان حالی ازینم که دلم غمگینست ۲

مگس آنجا که لب تست‌‌ گریزد ز شکر
تلخش آید شکر از بس که لبت شیرینست ۳

عاشقان خستهٔ مژگان دو چشم سیهند
زخم آن قوم نه از تیغ و نه از زوبینست ۴

چون خرامی تو خلایق همه گویند بهم
آن بهشتی که خدا وعده نمودست اینست ۵

بت من چین به جبین دارد و حیرانم ازین
که بود چین به صنم یا که صنم در چینست ۶

حور گویند نزاید بچه باور نکنم
کیست آن مه نه اگر بچهٔ حورالعینست ۷

ای که گویی که ترا دینی و آیینی نیست
عاشقی دین من و مهر بتان آیینست ۸

گفتم اول چو کبوتر کنمش زود شکار
دیدم آخرکه کبوتر منم او شاهینست ۹

ای که گفتی که چرا دین به نکویان دادی
اولین تحفهٔ عشاق به خوبان دینست ۱۰