شاعر در این شعر از همراهی و عشق به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که حاضر است برای او از هر چیزی بگذرد. او از عشق و وفاداری به معشوق صحبت میکند و میگوید که حتی اگر راه سخت باشد، باز هم همراه او خواهد ماند. همچنین، شاعر از مفاهیمی مانند توبه، رشد و درک عمیق سخن میگوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۱۹۰۸ - نتانی آمدن این راه با من
کجا دارد هَریسه، پایِ روغَن؟ ۱
ولی همراهی و با تو بِسازَم
که چَشمِ من به رویِ توست روشن ۲
چو از راهَت بِبُردم شَرط نَبْوَد
میانِ راهْ تَرکِ دوست کردن ۳
بَغَلهایَت بگیرم هَمچو پیران
چو طِفْلانَت نَهَم گاهی به گَردن ۴
چو آدم توبه کُن از خوشه چینی
چو کِشتی بَذْر، آنِ توست خَرمَن ۵
دَهان بَربَند، گوشِ فَهْم بَستهست
مگو چیزی که مینایَد به گفتن ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.