غزل ۱۸۹۷ - درین دم همدمی آمد خمش کن

دَرین دَم هَمدَمی آمد خَمُش کُن
که او ناگفته می‌داند خَمُش کُن ۱

زِ جامِ باده خاموشِ گویا
تو را‌ بی‌خویشْ بِنْشانَد خَمُش کُن ۲

مَزَن تَشْنیع بر سُلطانِ عشقش
که او کَس را نَرَنْجانَد خَمُش کُن ۳

اگر در آیِنه دَم را بگیری
تو را از گُفت بِرْهانَد خَمُش کُن ۴

زِ گَردش‌های تو می‌دانَد آن کَس
که گَردون را بِگَرداند خَمُش کُن ۵

هر اندیشه که در دل دَفْن کردی
یکایک بر تو بَرخوانَد خَمُش کُن ۶

زِ هر اندیشه مُرغی آفریند
دَران عالَم بِپَرّا نَد خَمُش کُن ۷

یکی جُغد و یکی باز و یکی زاغ
که یک یک را‌ نمی‌مانَد خَمُش کُن ۸

گر آن مَهْ را‌ نمی‌بینی بِبینی
چو چَشمَت را بِپیچانَد خَمُش کُن ۹

ازین عالَمْ وَ زان عالَم مَگو زانْک
به یک رَنگیت می‌رانَد خَمُش کُن ۱۰