غزل ۴۰۹ - به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش

به عمرها ننهم پا برون ز خانهٔ خویش
نگاهبان خودم من بر آستانهٔ خویش ۱

به هر طریق که بگذشته بی تاسف نیست
به سوز و داغ دی و عشرت شبانهٔ خویش ۲

در آن دیار دلم کرده خو به بد مستی
که محتسب کند از شعله تازیانهٔ خویش ۳

ز مشکلات محبت نیفکنم دامی
که مرغ عقل نسازد به آب و دانهٔ خویش ۴

نهفته سر دهم از دیده سیل خون، که مباد
غم زمانه برد جدولی به خانهٔ خویش ۵

در این مکوش که آید دلت به جان، عرفی
که مرغ شوق بخوابد در آشیانهٔ خویش ۶