غزل ۴۰۷ - از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش
هر گام اجل می کشد از رحم عنانش ۱

این بخت که افسانهٔ عشق تو شنیدست
در شور قیامت بود این خواب گرانش ۲

دل مسند شاهی است که صد دلبر کنعان
در مملکت حسن بود دست نشانش ۳

زحمت مکش ای خضر که از بیم ملامت
الماس بسایند به لب تشنه لبانش ۴

در سینهٔ مخمور وصالت نتوان یافت
زخمی که ز خمیازه توان بست دهانش ۵

فریاد که هر غم که رسد بر در هستی
جان های شهیدان تو گیرند عنانش ۶

عرفی لب غماز چه بندی که بود عشق
رازی که به گفتن نتوان کرد عیانش ۷