غزل ۳۹۶ - شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش

شهید او که بود آب و رنگ یاقوتش
نهند خضر و مسیحا به دوش تابوتش ۱

خوش آن سعادت مرغی که می کند در دام
کرشمهٔ تو ز اوج هوای لاهوتش ۲

ضعیف تر شود ار نعمتش ز باده دهند
وظیفه خوار محبت که غم بود قوتش ۳

شهید زلف و رخ او چو طرف جوی بهشت
برون دمد گل و سنبل ز دور تابوتش ۴

فغان ز خامهٔ عرفی که کمترین ظفرت
شکست خامهٔ مانی و کلک یاقوتش ۵