غزل ۳۹۴ - تا برده ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش

تا برده ام به مدرسهٔ عشق رخت خویش
دارم وظیفه از جگر لخت لخت خویش ۱

مخمور خامشی ام، فراموش کرده ایم
هم عهدهای ساقی و هم روی سخت خویش ۲

شاهی که ظلم را به میانجی عنان دهد
تیغ عدوی ملک رساند به تخت خویش ۳

مهلت مجو که بیشتر از عهد غنچه گی
گل باز بسته بود ز شاخ درخت خویش ۴

گر دولت این بود که به درویش داده اند
باید گریستن، جم و کی را، به تخت خویش ۵

عرفی هنوز مدحت دون همتان مکن
توفان چو تند شد تو مینداز رخت خویش ۶