غزل ۲۶۷۱ - نه نفس تربیتم ‌کرد و نه دامان مددی

نه نفس تربیتم ‌کرد و نه دامان مددی
آتشم خاک شد ای سوخته جانان مددی ۱

شوق دیدارم و یک جلوه ندارم طاقت
مگر آیینه‌ کند بر من حیران مددی ۲

آرزو می‌کشدم بر در ابرام طلب
کو حیا تاکند از وضع پشیمان مددی ۳

یاد چشم تو ز آوارگیم غافل نیست
گرد این دشتم و دارم ز غزالان مددی ۴

بسملم‌ گرم طواف چمن عافیتی است
ای تپیدن به تغافل نزنی هان مددی ۵

راحت از قافلهٔ هوش برون تاخته است
ای جنون تا شودم بار دل آسان مددی ۶

کیست بار تپش از دوش هوس بردارد
بی‌عصایی نکند گر به ضعیفان مددی ۷

با همه ظلم رها نیست‌کس ازمنت چرخ
آه از آن روز که می‌کرد به احسان مددی ۸

حیله جوی نم اشکیم درین وادی خشک
کاش از آبله بخشند به مژگان مددی ۹

بیدل از غنچه‌گرفتم سبق زانوی فکر
بود کوتاهی دامن به گریبان مددی ۱۰