غزل ۲۶۵۷ - در پردهٔ هر رنگ کمین کرده شکستی

در پردهٔ هر رنگ کمین کرده شکستی
داده است قضا کارگه شیشه به مستی ۱

بر نقش خیال تو و من بسته شکستی
از هر دو جهان آن طرف آینه بستی ۲

عمری‌ست بهار دل فردوس خیال است
گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی ۳

خجلت‌کش نومیدی‌ام از هستی موهوم
کو آنقدرم رنگ ‌که آرد به شکستی ۴

فطرت چقدر گل ‌کند از پیکر خاکی
کردند بلند آتشم از خانهٔ پستی ۵

هر چند که اقبال‌ کلاهم به فلک سود
بی‌خاک شدن نقش مرا نیست نشستی ۶

کاری دگر است آنچه دلش حاصل جهد است
این مزد مدان وعدهٔ هر آبله دستی ۷

از معبد نیرنگ مگویید و مپرسید
ماییم همان سایهٔ خورشید پرستی ۸

گل کن به نم جبهه غباری ‌که نداری
درکشو‌ر اوهام چه بندی و چه بستی ۹

هشدار که در عرصهٔ همت نتوان یافت
چون سعی‌ گذشتن ز نشان صافی شستی ۱۰

بیدل اثر سعی ندامت اگر این است
آتش به دو عالم فکن از سودن دستی ۱۱