خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از زیبایی‌های عاشقانه و غم‌انگیز سخن می‌گوید. شاعر از فرصت‌های از دست رفته، یادآوری گذشته و شناخت ناقص از زیبایی مطلق (حسن مطلق) صحبت می‌کند و با اشاره به داستان یوسف و چاه، به تماشای دردناک زیبایی‌های از دست رفته می‌پردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به داستان یوسف و چاه نیازمند آشنایی با ادبیات و فرهنگ اسلامی-ایرانی است.
غزل ۲۶۴۲ - ای امل آواره فرصت را چه رسواکرده‌ای
ای امل آواره فرصت را چه رسواکرده‌ای
نوحه‌کن در یاد امروزی‌که فردا کرده‌ای ۱
حسن مطلق را مقید تاکجا خواهی شناخت
آه از آن یوسف‌که در چاهش تماشاکرده‌ای ۲
نوحه‌کن در یاد امروزی‌که فردا کرده‌ای ۱
حسن مطلق را مقید تاکجا خواهی شناخت
آه از آن یوسف‌که در چاهش تماشاکرده‌ای ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۴۱ - گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجده‌ای
گوهر بعدی:غزل ۲۶۴۳ - افسانهٔ وفایی اگر گوش کرده‌ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
