غزل ۲۵۷۶ - نقاش تا کشد اثر ناتوان او

نقاش تا کشد اثر ناتوان او
بندد قلم ز سایهٔ موی میان او ۱

از بحر عشق رخت سلامت که می‌برد
کشتی شکستن است دلیل‌ کران او ۲

حزنی درین بساط تحیر نیافتم
شمعی که مغز ناله کشد استخوان او ۳

راز تو آتشی ست که چون پرده در شود
کام هزار سنگ شکافد زبان او ۴

دارد وداع عافیت از عشق دم زدن
یعنی چو عود سوختنست امتحان او ۵

آن موج تیغش از سر دریا گذشته است
کایینه دارد از دل گوهر فشان او ۶

در وادیی که محمل امید بسته‌ایم
نالد شکست بر جرس کاروان او ۷

عمر شرار فرصت گلزار زندگی‌ست
از هم گذشته گیر بهار و خزان او ۸

تمثال نیست غیر غبار خیال شخص
خلقی‌ست خود فروش متاع دکان او ۹

هر ساز از ترانهٔ خود می‌دهد خبر
وهم است اگر ز من شنوی داستان او ۱۰

بیدل سراغ عالم عنقا تحیر است
آن نیست بی نشان که تو یابی نشان او ۱۱