غزل ۲۵۵۵ - گر ز بزم‌، آن بت ساقی لقب آید بیرون

گر ز بزم‌، آن بت ساقی لقب آید بیرون
شیشه‌ها جام به‌کف تا حلب آید بیرون ۱

تا به چشمش نگرم دیده شود ساغر می
چون برم نام لبش‌ گل زلب آید بیرون ۲

گر زند بال هوا داری مست نگهش
تا ابد مروحه برگ عنب آید بیرون ۳

ننگ غیرتکدهٔ عشق به عرض آمده‌ایم
همچو تبخال ‌که از جوش تب آید بیرون ۴

پردهٔ نامه سیاهان ندرٌد رحمت عام
حیف ‌کز خامهٔ خورشید شب آید بیرون ۵

جستن از وسوسهٔ شیر و پلنگ آنهمه نیست
مرد باید که ز چنگ غضب آید بیرون ۶

لب ما پرده‌در راز تمنا نشود
ناله هر چند گریبان طلب آید بیرون ۷

گام اول چو شرر پا نخورد ممکن نیست
هرکه یکباره ز وضع ادب آید بیرون ۸

سنگسار هوس نقش نگین نتوان شد
کاش نامم ز جهان نسب آید بیرون ۹

آه از آن سرکه درین غمکدهٔ یاس چو صبح
ازگریبان به هوای طرب آید بیرون ۱۰

نقطه واری ز حیا مهر به لب زن بیدل
تا کلامت همه جا منتخب‌ آید بیرون ۱۱